12 ساله بود كه جهت ادامهء تحصيل عازم شهرستان ميانه شد و در سال 1363 هجرى قمرى در حالى كه قسمت عمده كتاب شرح لمعه را در ميانه پيش اساتيد حوزهء علميه ميانه خوانده بود عازم تبريز گرديد ، اما پس از چند ماه توقف به قم هجرت نموده و تا آخرين لحظات حيات خود در قم سكونت نمود . اساتيد آن فقيه فرزانه سطوح مقدماتى دروس حوزوى تا بخش اعظم كتاب شرح لمعه را در حوزه علميه ميانه نزد حضرت حجت‌الاسلام و المسلمين ميرزا ابومحمد حجتى و حجت‌الاسلام ميرزا مهدى جديدى و آيت‌اللَّه ميرزا لطفعلى زنوزى ( قدس‌اللَّه اسرارهم ) تحصيل و تلمّذ كردند . مرحوم حجتى در واقع متكفل امور تحصيلى معظم له بود و مرحوم زنوزى مهمترين و مؤثرترين نقش را در زندگى و شخصيت ايشان داشت و در حقيقت تعيين خط مشى زندگى و تحصيلى ايشان را به عهده داشت و معمار اصلى شخصيت علمى و معنوى وى بود . معظم له در خاطرات خود مىفرمايند : . . . ايشان ( آيت‌اللَّه زنوزى ) از نظر اخلاق و تربيت فكرى حقير بسيار مؤثر بود . . . از الطاف الهى نسبت به خودم آشنايى با شخصيت بزرگى همانند آيت‌اللَّه زنوزى است . . . اين آقا حق عظيمى بر گردن من دارد . « 1 » فقيه اخلاقى ما پس از آشنايى و توفيق درك محضر مرحوم آيت‌اللَّه زنوزى

--> ( 1 ) . مرحوم آيت اللَّه ميرزا لطفعلى زنوزى ( قدس سره الشريف ) مجتهد و فقيهى مسلّم بود كه تحصيلات عاليه خود را در حوزه علميه نجف به پايان رساند از هم دوره‌هاى آيات عظام سيد ابوالقاسم خويى ، سيدمحمدهادى ميلانى ، استاد علامه طباطبايى ، سيدحسين قاضى طباطبايى ( قدس سرهم ) بود . آنچه كه از ايشان شخصيت ممتاز ساخته است طهارت و صفاى نفس مىباشد كه اين امر مورد قبول و اذعان هم دوره‌هاى ايشان بود . سرانجام ايشان در سال 1354 ه . ش . به نداى حق لبيك گفت و در جوار رحمتش آرميد و در قبرستان وادى السلام قم به خاك سپرده شد .